logo Δρ. Νικόλαος - Εμμ. Κ. Αγγουριδάκης
Ιατρός - Ωτορινολαρυγγολόγος
Χειρουργός Κεφαλής & Τραχήλου

                                         angouridakis.gr   1  ωρλ.gr

     ΓΙΑ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΚΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟ     2   2310 920970

4. Πρόσωπο και Τράχηλος

 

Βιοψίες, ανοιχτές και δια λεπτής βελόνας
trachiliki lemphadenopathia CT 01Στην περιοχή του τραχήλου (λαιμός) εμφανίζονται συχνά και σε όλες τις ηλικίες διογκώσεις, δηλαδή μορφώματα σε περιοχές που δεν υπήρχαν πριν. Τα μορφώματα αυτά μπορεί να είναι επώδυνα ή ανώδυνα, σκληρά ή ελαστικά, κινητά ή καθηλωμένα, κυστικά ή συμπαγή, καλοήθη ή κακοήθη. Μπορεί ακόμα να συνοδεύουν άλλα νοσήματα, ή να είναι ανεξάρτητα από αυτά. Ανεξάρτητα από την υφή και την σύστασή τους, κάθε διόγκωση στον τράχηλο θα πρέπει να διερευνάται, ειδικά εάν δεν εμφανίζει βελτίωση μετά το πέρας 3 εβδομάδων. Η διερεύνηση θα πρέπει να είναι καταρχήν κλινική και να αφορά όλη την περιοχή της κεφαλής και του τραχήλου, ενώ στη συνέχεια μπορεί να απαιτηθεί και απεικόνιση (υπέρηχοι, αξονική, μαγνητική τομογραφία). Εάν από την πιο πάνω διερεύνηση προκύψουν βάσιμα ερωτηματικά σχετικά με τη βιολογική συμπεριφορά των διογκώσεων αυτών, υπάρχει η δυνατότητα για λήψη βιοψίας, δηλαδή μικρού τεμαχίου από τη μάζα για να αποσταλεί για ιστοπαθολογικό έλεγχο. Η βιοψία τις περισσότερες φορές γίνεται ανώδυνα με τοπική αναισθησία, είτε με μικρή τομή, είτε με τη χρήση λεπτής βελόνας, ανάλογα με την εντόπιση της μάζας και τις διαγνωστικές απαιτήσεις.

[φωτο: τραχηλικός λεμφαδένας με κεντρική νέκρωση σε αξονική τομογραφία]

Αφαίρεση μορφωμάτων τραχήλου
morfoma trachulouΈνα μόρφωμα στον τράχηλο αρκετές φορές πρέπει να αφαιρεθεί, ανεξάρτητα από τη βιολογική του συμπεριφορά. Δηλαδή πέρα από τις περιπτώσεις που είναι κακόηθες, θα πρέπει να αφαιρεθεί, όταν παρουσιάζει συμπεριφορά πιθανής κακοήθους εξαλλαγής (μεγαλώνει και ακινητοποιείται), όταν υπάρχει κίνδυνος επιμόλυνσης που μπορεί να μεταδοθεί στους πέριξ ιστούς, όταν πιέζει γειτονικές δομές και όργανα του τραχήλου, ή και για αισθητικούς λόγους. Η χειρουργική του τραχήλου είναι εξαιρετικά απαιτητική, λόγω της πολυπλοκότητας της ανατομίας της περιοχής, της στενότητας του χώρου και της συνάθροισης πολλών ευγενών δομών (αγγεία, νεύρα και όργανα) σε περιορισμένο χώρο. Προτιμούμε να χειρουργούμε με γενική αναισθησία, αλλά σε περιπτώσεις επιφανειακών βλαβών μπορούμε να χειρουργήσουμε και με τοπική. Ο μετεγχειρητικός πόνος είναι ανάλογος με τη βαρύτητα της επέμβασης και αντίστοιχος είναι και ο μετεγχειρητικός χρόνος πλήρους ανάρρωσης.

[φωτο: κυστικό μόρφωμα στην προτραχειακή χώρα σε 3χρονο παιδί]  

Μικροχειρουργική για παθήσεις φωνητικών χορδών
Οι φωνητικές χορδές είναι δύο ινομυώδεις ταινίες μέσα στο λάρυγγα, οι οποίες ενώνονται στο ένα άκρο τους και κινούνται από το άλλο άκρο τους. Κατά την αναπνοή οι φωνητικές χορδές παραμένουν ανοιχτές, ενώ κατά τη φώνηση ενώνονται και τρίβονται μεταξύ τους. Η καταπόνηση των φωνητικών χορδών κατά την έντονη φώνηση, ειδικά όταν αυτή συνεχίζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, η εισπνοή ερεθιστικών ουσιών (καπνός, χημικά, απορρυπαντικά κτλ) και η είσοδος ερεθιστικών υγρών (γαστρο-οισοφαγική και λαρυγγοφαρυγγική παλινδρόμηση), προκαλούν την εμφάνιση αλλοιώσεων και μορφωμάτων στο λάρυγγα και ειδικά στις φωνητικές χορδές. Σταθερό κλινικό εύρημα σε αυτές τις καταστάσεις, που χαρακτηρίζονται ως χρόνια λαρυγγίτιδα, είναι το βράγχος φωνής και το αίσθημα ξένου σώματος που εμφανίζεται με συνεχή βήχα, σα να προσπαθούμε να καθαρίσουμε τη φωνή μας. Οι αλλοιώσεις και τα μορφώματα αυτά μπορεί να είναι καλοήθη ή κακοήθη. Ορισμένα επίσης, χαρακτηρίζονται ως προκαρκινωματώδεις βλάβες, δηλαδή ενώ είναι καλοήθη, στο μέλλον μπορεί να εξελιχθούν σε κακοήθη (λευκοπλακία, ερυθροπλακία, θηλώματα ενηλίκων). Για το λόγο αυτό, κάθε βράγχος φωνής και βήχας που δεν βελτιώνεται μετά από δύο εβδομάδες θα πρέπει να ερευνάται κλινικά και ενδοσκοπικά, ώστε να διαπιστωθεί και να αντιμετωπισθεί η αιτία που το προκάλεσε. Σε περίπτωση που η φαρμακευτική αγωγή δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη βλάβη, αυτή θα πρέπει να αφαιρείται ριζικά. Αυτό επιτυγχάνεται χειρουργικά με τη χρήση ειδικών μικροεργαλείων και σε ορισμένες περιπτώσεις και με laser CO2  με πολύ καλά αποτελέσματα. Η φωνητική χορδή διατηρείται σχεδόν ανέπαφη και η φώνηση βελτιώνεται σημαντικά στις καλοήθεις παθήσεις. Εξυπακούεται ότι στις προκαρκινωματώδεις και τις κακοήθεις βλάβες προέχει η χειρουργική εξυγίανση του οργάνου, με κόστος ορισμένες φορές στη ποιότητα της φωνής. Η χειρουργική επέμβαση γίνεται μόνο με γενική αναισθησία, είναι ανώδυνη και συνήθως απαιτείται ένα επταήμερο μετεγχειρητικής αφωνίας, ανάλογα και με την επέμβαση. Σε περίπτωση που η βλάβη είναι προκαρκινωματώδης ή κακοήθης απαιτείται ο τακτικός επανέλεγχος, διότι ανεξάρτητα από το χειρουργικό καθαρισμό που έχει προηγηθεί, αυτή μπορεί να επανεμφανιστεί στο ίδιο ή άλλο σημείο της ίδιας ή της άλλης φωνητικής χορδής.

[video:1) ενδοσκόπηση λάρυγγα-πολύποδας αριστερής φωνητικής χορδής πριν και μετά την μικροχειρουργική αφαίρεση, 2) ενδοσκόπηση λάρυγγα-λευκοπλακία αριστερής φωνητικής χορδής πριν και μετά την αφαίρεση]



Χορδεκτομή – Λαρυγγεκτομή – Λεμφαδενικός καθαρισμός
Vocal.cord Ca  LymphnodesΟ λάρυγγας και ειδικά οι φωνητικές χορδές είναι εκτεθειμένες σε όλες τις ουσίες τις οποίες εισπνέουμε με τον αέρα. Αρκετές από αυτές και κυρίως ο καπνός είναι επιβλαβείς και σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνες για την ανάπτυξη κακοήθειας σε αυτό το όργανο. Από τη στιγμή που εντοπιστεί κάποια βλάβη θα πρέπει πρώτα να αποδειχθεί εάν είναι καλοήθης ή κακοήθης, γεγονός που απαιτεί βιοψία, δηλαδή λήψη ιστοτεμαχίου και ιστοπαθολογική διερεύνηση. Εάν δειχθεί ότι πρόκειται για κακοήθεια θα ακολουθήσει η αντιμετώπιση της νόσου. Αυτό μπορεί να γίνει είτε συντηρητικά (ακτινο-χημειοθεραπεία), είτε χειρουργικά. Το ποια μέθοδος θα ακολουθηθεί θα εξαρτηθεί από τον τύπο της κακοήθειας, την έκτασή της, την ύπαρξη ή μη διηθημένων λεμφαδένων και απομακρυσμένης μετάστασης. Στην περίπτωση που η κακοήθης βλάβη είναι εντοπισμένη στη φωνητική χορδή, μπορεί να γίνει χειρουργική αφαίρεση της χορδής (χορδεκτομή). Η βλάβη πρέπει να αφαιρεθεί σε υγιείς ιστούς, γεγονός που συνεπάγεται σχεδόν την πλήρη αφαίρεσή της. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η φώνηση δε θα είναι τέλεια, ανάλογα με την εκτομή. Παρά το γεγονός αυτό, προέχει η θεραπεία του ασθενούς από την κακοήθη νόσο, έστω και σε βάρος της καλής φώνησης. Στη συνέχεια με την κατάλληλη φωνητική υποστήριξη (λογοθεραπεία) μπορεί να βελτιωθεί η φωνή. Η χορδεκτομή αποτελεί σωτήρια επέμβαση, η οποία γίνεται μόνο με γενική αναισθησία, διαστοματικά ή και με ανοιχτή μέθοδο, ενώ μπορούν να χρησιμοποιηθούν μικροχειρουργικά εργαλεία ή και το laser CO2, ανάλογα με την περίπτωση. Δεν είναι ιδιαίτερα επώδυνη και συνήθως οι 7-10 ημέρες είναι λογικός χρόνος αποθεραπείας, ανάλογα με την εκτομή.
Όταν η κακοήθης βλάβη “ξεφύγει” από τα όρια της φωνητικής χορδής και διηθεί τον υπόλοιπο λάρυγγα, τότε θα χρειαστεί ευρύτερη αφαίρεση τμήματος (κάθετη ή οριζόντια λαρυγγεκτομή) ή ολόκληρου του λάρυγγα (ολική λαρυγγεκτομή). Στην πρώτη περίπτωση, της τμηματικής λαρυγγεκτομής, η αναπνοή συνεχίζεται φυσιολογικά από το λάρυγγα και η φώνηση είναι από φυσιολογική έως βραχνή. Στην περίπτωση της ολικής λαρυγγεκτομής αφαιρείται ολόκληρο το όργανο, με αποτέλεσμα η αναπνοή να γίνεται από ένα στόμιο στον τράχηλο (τραχειόστομα), ενώ η φώνηση καταργείται. Σίγουρα αποτελεί ακρωτηριαστική επέμβαση, αλλά είναι σωτήρια για τη ζωή και την επιβίωση του ασθενούς. Αυτό συμβαίνει διότι η ανάπτυξη κακοήθους όγκου μέσα στο λάρυγγα, όχι μόνο θα καταστρέψει το όργανο και μαζί και τη φώνηση, αλλά επίσης θα το αποφράξει με αποτέλεσμα τον κίνδυνο θανάτου από ασφυξία. Από τη στιγμή που θα αφαιρεθεί το όργανο υπάρχουν 3 τρόποι για την αποκατάσταση της ομιλίας: α) η οισοφάγιος ομιλία, κατά την οποία ο ασθενής μαθαίνει να εκμεταλλεύεται τον αέρα στο στόμαχό του για να παράγει βραχνή, αλλά καθαρή ομιλία, β) να τοποθετηθεί φωνητική βαλβίδα, η οποία παράγει καλή φώνηση, αλλά ως ξένο σώμα καταστρέφεται και χρειάζεται αντικατάσταση μετά από περίπου ένα έτος και γ) με λαρυγγόφωνο, το οποίο αποτελεί ανεξάρτητη ηλεκτρική συσκευή την οποία ο ασθενής εφαρμόζει στον τράχηλό του κάθε φορά που θέλει να μιλήσει. Οι επεμβάσεις της τμηματικής και ολικής λαρυγγεκτομής πραγματοποιούνται πάντα με γενική αναισθησία και απαιτούν τουλάχιστο 10 ημέρες μετεγχειρητικής ανάρρωσης και περιποίησης του τραύματος.
Σε τέτοιες μεγάλες επεμβάσεις είναι πιθανό να αφαιρεθούν και οι επιχώριοι λεμφαδένες. Η επέμβαση αυτή καλείται λεμφαδενικός καθαρισμός. Αυτό γίνεται είτε επειδή ορατά (στην ψηλάφηση ή την απεικονιστική έρευνα) έχουν διηθεί από καρκινικά κύτταρα, είτε επειδή λόγω της έκτασης της νόσου πρέπει να τους αφαιρέσουμε επειδή τους θεωρούμε διηθημένους, χωρίς να έχουν ακόμα εκδηλώσει τη νόσο. Η απόφασή μας εάν θα τους αφαιρέσουμε ή όχι λαμβάνεται με βάση διεθνή κριτήρια που σχετίζονται με το όργανο που νοσεί, την εντόπιση και την έκταση της νόσου.

[φωτο: α1) καρκίνωμα και στις 2 φωνητικές χορδές, α2) υπογνάθιοι και υπερκλείδιοι λεμφαδένες διογκωμένοι σε ασθενή με Ca]

Χειρουργική σιελογόνων αδένων: Παρωτιδεκτομή και Σιαλαδενεκτομή
Το στόμα μας είναι γεμάτο από πολυάριθμους μικρούς σιελογόνους αδένες, οι οποίοι παράγουν το σάλιο (σίελος) το οποίο είναι απαραίτητο για την υγεία και την άμυνα της στοματικής κοιλότητας και την κατάποση. Πέρα από αυτούς τους μικρούς σιελογόνους αδένες υπάρχουν και πέντε κύριοι οι οποίοι είναι: α) οι δύο παρωτίδες, τοποθετημένες στις παρειές (μάγουλα) δεξιά και αριστερά, μπρος και πίσω περίπου από τα αυτιά, β) οι δύο υπογνάθιοι σιελογόνοι αδένες, τοποθετημένοι δεξιά και αριστερά κάτω από τη κάτω γνάθο και γ) ο υπογλώσσιος σιελογόνος αδένας, τοποθετημένος κάτω από την γλώσσα.
Όλοι οι σιελογόνοι αδένες μπορούν να εμφανίσουν παθολογία. Αυτή μπορεί να αφορά αποφρακτικά φαινόμενα, φλεγμονές, συστηματικά νοσήματα αλλά και την ανάπτυξη όγκων (νεοπλάσματα) τα οποία μπορεί να είναι καλοήθη, κακοήθη ή και καλοήθη με τάση προς κακοήθη εξαλλαγή. Το πιο σύνηθες κλινικό εύρημα είναι η επώδυνη ή ανώδυνη διόγκωσή τους. Αυτή θα πρέπει να διερευνυθεί επισταμένα για να αποκαλυφθεί η αιτία. Σε όχι λίγες περιπτώσεις οφείλεται στην παρουσία λίθων που αποφράσσουν την έξοδο του σάλιου προκαλώντας τη διόγκωση. Ο φραγμός θα πρέπει να αποκατασταθεί άμεσα, διότι μπορεί να οδηγήσει σε στάση του σάλιου και επιμόλυνση με αποστηματοποίηση του οργάνου. Οπωσδήποτε θα πρέπει να αποκλεισθεί η παρουσία όγκου και η πιθανότητα παρουσίας κάποιου συστηματικού νοσήματος. Για το σκοπό αυτό επιστρατεύεται η απεικόνιση των δομών με υπερήχους, αξονική και μαγνητική τομογραφία, ενώ σε περιπτώσεις νεοπλάσματος μπορεί να γίνει και βιοψία τμήματος του οργάνου με ανοιχτή μέθοδο (τομή στο δέρμα) ή με λεπτή βελόνα.
Ο φραγμός που οφείλεται σε λίθο μπορεί να λυθεί αυτόματα ή με συντηρητική-φαρμακευτική αγωγή. Συχνά όμως ο λίθος επανασχηματίζεται οπότε θα πρέπει να αφαιρεθεί, ενδοσκοπικά έαν είναι δυνατό ή να αφαιρεθεί πλήρως ο αδένας. Σε παρουσία νεοπλάσματος επιβάλλεται η αφαίρεση του οργάνου ή του νεοπλάσματος μόνο, έαν αυτό είναι εφικτό, διότι τα νεοπλάσματα στους αδένες αυτούς, ακόμη κι αν είναι καλοήθη εμφανίζουν ασταθή βιολογική συμπεριφορά και μπορεί να εξαλλαχθούν σε κακοήθη.
parotidectomy a01Η χειρουργική των σιελογόνων αδένων είναι εξαιρετικά λεπτή και πολύπλοκη, λόγω των νεύρων και των κλάδων τους που βρίσκονται σε άμεση γειτνίαση. Ειδικά η παρωτίδα, μέσα από την οποία περνάει το προσωπικό νεύρο (το νεύρο που κινεί τους μύες του προσώπου), αποτελεί πρόκληση για το χειρουργό. Αλλά και στην περίπτωση του υπογνάθιου σιελογόνου αδένα, στα όρια του οποίου βρίσκονται το υπογλώσσιο (νεύρο που κινεί την γλώσσα) και το γλωσσικό νεύρο (νεύρο που δίνει αισθητικότητα στην γλώσσα) η αφαίρεσή του είναι συχνά δυσχερής. Και οι δύο χειρουργικές επεμβάσεις γίνονται με γενική αναισθησία, με τομή στο δέρμα, η οποία και στις δύο περιπτώσεις “κρύβεται” σε πτυχώσεις του δέρματος, δίνοντας πολύ καλό αισθητικό αποτέλεσμα. Παρά το γεγονός ότι είναι δύσκολες επεμβάσεις δεν είναι επώδυνες για τον ασθενή, ενώ χρειάζονται μία μέρα νοσηλείας και περίοδο αποθεραπείας περίπου μία εβδομάδα.

[φωτο: α1) βιοψία όγκου της παρωτίδας με λεπτή βελόνα υπό υπερηχογραφικό έλεγχο, α2) τομογραφία όγκου της παρωτίδας, α3) ασθενής με όγκο της παρωτίδας, α4) παρωτιδεκτομή στην οποία εικονίζεται ο όγκος της παρωτίδας(αριστερά) και το παρασκευασμένο προσωπικό νεύρο (δεξιά)]

Θυρεοειδεκτομή
ThyrAnaplastiCathureoeidiki kusti a01Ο θυρεοειδής αδένας βρίσκεται στην κατώτερη τραχηλική χώρα και παράγει τις θυρεοειδικές ορμόνες Τ3 και Τ4. Μετά από τη γέννα, με το πέρας του χρόνου, αλλά και κάτω από κάποιες παθολογικές καταστάσεις η λειτουργία του αδένα μεταβάλλεται με αποτέλεσμα να υπερλειτουργεί ή να υπολειτουργεί (υπερ και υποθυρεοειδισμός αντίστοιχα). Επιπλέον μεταβάλλεται και η δομή του αδένα με την ανάπτυξη μορφωμάτων στο παρέγχυμά του (όζοι και κύστες). Όταν τα μορφώματα αυτά ξεπεράσουν το ένα εκατοστό σε μέγεθος θα πρέπει να ελέγχονται επισταμένα, διότι μπορεί να εξελιχθούν σε κακοήθεια. Επιπλέον σε μεγάλους όζους μπορεί να παρατηρηθεί δύσπνοια, λόγω πίεσης της γειτνιάζουσας τραχείας. Η μέθοδος κλινικής διερεύνησης είναι η ψηλάφηση, για την ανεύρεση διογκώσεων και η ενδοσκόπηση για τον έλεγχο του ανώτερου αναπνευστικού. Απεικονιστικά προτιμάται ο υπερηχογραφικός έλεγχος και εάν απαιτηθεί διενεργείται αξονική τομογραφία. Η λειτουργία του αδένα εξετάζεται με τον έλεγχο των θυρεοειδικών ορμονών στο αίμα και εάν απαιτηθεί και με σπινθηρογράφημα. Σε περιπτώσεις υποψίας νεοπλάσματος ή κακοήθους εξαλλαγής μπορεί να γίνει και βιοψία τμήματος του οργάνου τις περισσότερες φορές με λεπτή βελόνα και σπανιότερα με ανοιχτή μέθοδο (τομή στο δέρμα).
Όταν η λειτουργία του αδένα διαταράσσεται σε βαθμό τέτοιο, ώστε να επηρεάζει αρνητικά τον υπόλοιπο οργανισμό και η φαρμακευτική αγωγή δεν επιτυγχάνει τη ρύθμιση της λειτουργίας του και πολύ περισσότερο όταν συνυπάρχουν και ενδείξεις κακοήθους εξαλλαγής, ο θυρεοειδής αδένας πρέπει να αφαιρείται. Η θυρεοειδεκτομή πραγματοποιείται με γενική αναισθησία με τομή στο δέρμα, η οποία “κρύβεται” στις πτυχώσεις του δέρματος, με άριστο αισθητικό αποτέλεσμα. Το χειρουργείο δεν είναι άμοιρο κινδύνων. Στα όρια του αδένα περνούν τα νεύρα που νευρώνουν τις φωνητικές χορδές (κάτω λαρυγγικά) τα οποία μπορεί να βλαφθούν, ενώ λόγω της πλούσιας αιμάτωσης της περιοχής μπορεί να εμφανιστεί αιμάτωμα. Συνήθως χρειάζεται μία μέρα νοσηλείας και μια εβδομάδα αποθεραπείας.

[φωτο: α) γυναίκα με ευμεγέθη κύστη του ισθμού του θυρεοειδούς, β) αναπλαστικό Ca θυρεοειδούς αδένα]

Τραχειοτομή - Αντιμετώπιση στενώσεων τραχείας
Η τραχεία είναι ο σωλήνας που μεταφέρει τον αέρα, από το στόμα και τη μύτη στα πνευμόνια. Μεταξύ της τραχείας και του στόματος παρεμβάλεται ο λάρυγγας και οι φωνητικές χορδές, που είναι και το στενότερο σημείο της αεροφόρου οδού. Σε περιπτώσεις ατυχημάτων (κακώσεις, ξένα σώματα, τραυματισμοί), αλλά και κάποιες παθολογικές καταστάσεις (οίδημα, αλλεργική αντίδραση, μορφώματα λάρυγγα, διασωληνωμένοι ασθενείς) προκαλείται οξεία ή βραδεία απόφραξη της εισόδου του αερά στους πνεύμονες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να προκληθεί από ήπια σταδιακά επιδεινούμενη δύσπνοια, έως και οξεία επείγουσα δύσπνοια. Σε αυτές τις περιπτώσεις διενεργούμε τραχειοτομή, δηλαδή φέρουμε σε άμεση επικοινωνία την τραχεία με το περιβάλλον, μέσω μιας τομής στο κατώτερο τμήμα του τραχήλου. Την τομή αυτή την κρατάμε ανοιχτή με την τοποθέτηση ειδικού σωλήνα (τραχειοσωλήνας) όσο καιρό χρειαστεί ώστε να αναταχθεί το αίτιο της απόφραξης.
Ως επέμβαση είναι σωτήρια, διότι εξασφαλίζει τον αερισμό των πνευμόνων και τις περισσότερες φορές γίνεται επειγόντως με τοπική αναισθησία, ενώ σε λιγότερο επείγουσες καταστάσεις μπορεί να διενεργηθεί με γενική αναισθησία. Όταν αποκατασταθεί η φυσιολογική ροή του αέρα στον αεραγωγό, η τομή στον τράχηλο κλείνει είτε μόνη της σταδιακά, είτε χειρουργικά με τοπική αναισθησία.
Ακόμα σοβαρότερη είναι η περίπτωση της μερικής στένωσης της τραχείας. Οι στενώσεις αυτές μπορεί να προκληθούν από νεοπλάσματα της ίδιας της τραχείας ή γειτονικών δομών, από μαλάκυνση της τραχείας έπειτα από πίεση άλλων δομών, από φλεγμονές του τραχήλου και της τραχείας, από ίνωση στον αυλό της τραχείας, έπειτα από παρατεταμένη διασωλήνωση κτλ. Η στένωση ανάλογα με την έκτασή της μπορεί να προκαλεί από έντονη δυσφορία έως αίσθημα πνιγμού στον ασθενή, ο οποίος αναζητά επειγόντως λύση. Η αποκατάσταση μπορεί να γίνει σταδιακά με τη χρήση ειδικών ενδοαυλικών σωλήνων (Montgomery tube), ενώ μπορεί ακόμα και να αφαιρεθεί τμήμα της τραχείας. Κάθε περίπτωση ασθενούς είναι εξειδικευμένη και αντιμετωπίζεται ανάλογα.

Αφαίρεση εξεργασιών προσώπου και αποκατάσταση των ελλειμάτων
Το πρόσωπο και ο τράχηλος αποτελούν εκτεθειμένες περιοχές του σώματός μας σε μία σειρά από επιβλαβείς εξωγενείς παράγοντες, κυριότερος από τους οποίους είναι ο ήλιος. Αποτέλεσμα αυτού είναι η ανάπτυξη μικρών αλλά επικίνδυνων δερματικών βλαβών, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως επιθηλιώματα, βασικοκυτταρικά ή ακανθοκυτταρικά καρκινώματα. Πέρα από τις κακοήθεις βλάβες υπάρχουν και καλοήθεις (θηλώματα) οι οποίες πρέπει να αφαιρούνται για λειτουργικούς ή αισθητικούς λόγους. Τέλος μετά από τραυματισμούς του προσώπου μπορεί να προκύψουν αντιαισθητικές ουλές οι οποίες ενοχλούν και χρήζουν αντιμετώπισης.
Rhinophima-Nasal.BCCaΜετά την αφαίρεση κάποιας δερματική βλάβης, καλοήθους ή κακοήθους, αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα της αποκατάστασης του δερματικού ελλείματος. Λόγω της ιδιαιτερότητας της περιοχής της κεφαλής και του τραχήλου, η πρόκληση είναι ακόμα μεγαλύτερη, καθώς πέρα από την αποκατάσταση του ελλείματος, αυτή πρέπει να είναι και αισθητικά αποδεκτή. Η χειρουργική τεχνική έχει φτάσει πλέον στο σημείο να δημιουργεί κρημνούς, προερχόμενους από το πιο χαλαρωμένο ή αισθητικά καταλληλότερο δέρμα για την πλήρωση του πρωτοπαθούς ελαττώματος. Για το λόγο αυτό έχει αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό η εξειδίκευση της πλαστικής αποκατάστασης ειδικά στην περιοχή μας. Το δέρμα αποτελείται από την εξωτερική επιθηλιακή στοιβάδα, η οποία καλείται επιδερμίδα και την εσωτερική στοιβάδα η οποία καλείται χόριο. Κάτω από το δέρμα βρίσκεται ο υποδόριος ιστός, η περιτονία και το μυικό στοιχείο. Η γνώση της ανατομίας του δέρματος είναι απαραίτητη για το σωστό σχεδιασμό της πλήρωσης ενός ελλείματος, καθώς κάθε κρημνός περιλαμβάνει όλα ή μερικά από τα παραπάνω ανατομικά στοιχεία.
Nasal.SCCaEar.SCCaΕλεύθερο μόσχευμα: Είναι το αποσπασμένο τμήμα δέρματος που μεταφέρεται από μια περιοχή του σώματος σε μια άλλη για να καλύψει ένα πρωτοπαθές έλλειμα. Τα ελεύθερα δερματικά μοσχεύματα διαχωρίζονται στα μερικού πάχους, τα ολικού πάχους και τα σύνθετα. Λαμβάνονται σχετικά εύκολα, το αισθητικό όμως αποτέλεσμα είναι συνήθως μέτριο, καθώς η δότρια περιοχή έχει άλλη υφή από την περιοχή του ελλείματος, ενώ υπάρχει πάντα η πιθανότητα απόρριψης, τις περισσότερες φορές λόγω ανεπαρκούς αγγειακής υποστήριξης για τις μεγαλύτερες μεταβολικές απαιτήσεις τους.
Τοπικοί κρημνοί: Ως κρημνός χαρακτηρίζεται ένα τμήμα ιστού, το οποίο αφαιρείται μερικώς από το υπόλοιπο σώμα, καθώς συνεχίζει να συνδέεται με αυτό και να αιματώνεται από αυτό μέσω μίσχου. Οι τοπικοί κρημνοί διαχωρίζονται σε α) τυχαίους όταν η αιμάτωσή τους προέρχεται από ανώνυμα αγγεία του δερματικού και υποδερματικού πλέγματος, β) αξονικούς όταν η αιμάτωσή τους προέρχεται από συγκεκριμένη επώνυμη αρτηρία και φλέβα και γ) νησιδιακούς όταν μεταφέρονται μόνο τα τροφοφόρα αγγεία τους. Επιπλέον οι τοπικοί κρημνοί χαρακτηρίζονται ως α) δερματοϋποδόριοι, όταν αποτελούνται μόνο από δέρμα και υποδόριο. Παρασκευάζονται σε μορφή ημικυκλίου, ρόμβου, ορθογωνίου και μετατοπίζονται με μετάθεση, περιστροφή και προώθηση. Από εκεί προκείπτουν και τα ονόματά τους π.χ ρομβοειδής, προωθητικός, μεταθετικός, δίλοβος, περιστροφικός κτλ. β) μυοδερματικοί, οι οποίοι αποτελούνται από τον υποκείμενο μύ με την περιτονία του και το δέρμα, ενώ η αιμάτωσή τους προέρχεται από τα μυϊκά αγγεία.
Οι κρημνοί παρασκευάζονται με τοπική ή γενική αναισθησία, με ειδικά εργαλεία πλαστικής χειρουργικής. Ανάλογα με την περιοχή απαιτούνται μία ή δύο επεμβάσεις για την πλήρη αποκατάσταση. Οι επεμβάσεις δεν είναι επώδυνες και τόσο το λειτουργικό, όσο και το αισθητικό αποτέλεσμα ικανοποιεί τον ασθενή.

[φωτο: α1) ρινόφυμα, α2) καρκίνωμα της ρινός, β1) αφαίρεση καρκινώματος πτερυγίου ωτός και αποκατάσταση του ελλείματος με κρημνό, β2) η ίδια ασθενής 1 χρόνο μετά, γ1) καρκίνωμα της ρινός, γ2) χειρουργική αφαίρεση και αποκατάσταση του ελλείματος με κρημνό, γ3) ο ίδιος ασθενής 6 μήνες μετά]